Skontaktuj się z nami: +48 888 591 097 biuro@genim.pl

Terapie ukierunkowane molekularnie

Terapie ukierunkowane molekularnie są skuteczne u chorych na nowotwory pod warunkiem wystąpienia u nich pewnych nieprawidłowości genetycznych, które warunkują powstanie konstytutywnie aktywnych białek przewodnictwa zewnątrz- i/lub wewnątrzkomórkowego. Zablokowanie takich białek powoduje zahamowanie aktywności komórek nowotworowych i ogranicza ich zdolność do nieograniczonych podziałów, a co za tym idzie powoduje ich apoptozę (programowaną śmierć). Aby móc zastosować terapię ukierunkowaną molekularnie należy zbadać profil genetyczny nowotworu w poszukiwaniu genetycznych czynników predykcyjnych, warunkujących skuteczność terapii. W tym celu ocenia się np. ekspresję receptorów na błonie komórkowej, obecność mutacji kierujących w onkogenach, obecność rearanżacji genetycznych powodujących powstanie genów fuzyjnych, powielenie liczby kopii poszczególnych onkogenów itp. W przypadku właściwej kwalifikacji chorych na nowotwory do terapii ukierunkowanych molekularnie ich skuteczność jest zazwyczaj bardzo wysoka (wysoki odsetek odpowiedzi na leczenie, wydłużenie czasu życia i czasu wolnego od progresji choroby), a działania niepożądane są mniejsze niż podczas stosowania klasycznej chemoterapii. Toksyczność terapii ukierunkowanych molekularnie jest na ogół selektywna i wynika z mechanizmu działania konkretnego preparatu (np. pod wpływem oddziaływania cetuksymabu czy afatynibu działającego na receptory naskórkowego czynnika wzrostu, występują odczyny skórne czy zanokcica).

Najczęściej stosowanymi lekami ukierunkowanymi molekularnie są przeciwciała monoklonalne oraz drobnocząsteczkowe inhibitory kinaz. Choć z terapią ukierunkowaną molekularnie w chorobach nowotworowych wiąże się duże nadzieje, to wiadomo, że dzięki niej można wyleczyć aktualnie tylko niektóre przypadki nowotworów. Dzieje się tak, ponieważ nowotwory są heterogenne i po jakimś czasie stosowania dochodzi do oporności na terapie ukierunkowane molekularnie.

Aktualnie około 20 markerów predykcyjnych i prognostycznych zostało zaakceptowanych przez European Society on Medical Oncology w kwalifikacji do terapii ukierunkowanych molekularnie u chorych na raka płuca, żołądka, piersi, jelita grubego, gruczołu krokowego i in. U chorych na raka jelita grubego, w komórkach którego nie wykrywa się mutacji w genach KRASNRAS lub BRAF stosowane są przeciwciała monoklonalne skierowane przeciwko receptorowi dla naskórkowego czynnika wzrostu – panitumumab lub cetuksymab, u chorych na czerniaka z mutacjami w genie BRAF stosuje się inhibitory BRAF i MEK – wemurafenib, kobimetynib, dabrafenib, trametynib, u chorych na raka piersi z nadekspresją receptora HER2 lub powieleniem liczby kopii genu HER2 stosuje się różne przeciwciała monoklonalne anty-HER2 (np. trastuzumab) lub inhibitory kinazy tyrozynowej HER2 (np. lapatynib), u chorych na niedrobnokomórkowego raka płuca z mutacjami genu EGFR lub rearanżacją genu ALK stosuje się inhibitory kinazy tyrozynowej EGFR (erlotynib, gefitynib, afatynib, ozymertynib, dakomitynib) lub ALK (kryzotynib, alektynib, cerytynib). Lista leków ukierunkowanych molekularnie, które mogą być zastosowane u chorych na nowotwory oraz czynników predykcyjnych jest bardzo długa. Terapie ukierunkowane molekularnie mogą być obecnie stosowane w leczeniu raka jajnika, żołądka, nerki, nowotworów podścieliska przewodu pokarmowego oraz licznych chorób hematoonkologicznych.

Ta strona korzysta z plików cookie. Używając tej strony wyrażasz zgodę na używanie plików cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami Twojej przeglądarki. Możesz dowiedzieć się więcej w jakim celu są używane oraz o zmianie ustawień przeglądarki. Kliknij tutaj »
zamknij